Szachy w Malborku ..czyli graj lepiej w szachy

Zapewne w każdym szachowym klubie funkcjonuje wiele szachowych powiedzonek lub ciekawych historii. Nie inaczej jest i u nas. Poniżej zamieszczam te, które używane były, są lub zaistniały przelotnie w naszym klubie.

Na hecia
- powiedzenie, które zostało przeniesione do naszego klubu z Elbląga. Wydaje mi się, że zapoczątkował je znany elbląski szachista Michał Wojcinowicz. Używane najczęściej wtedy, gdy maszeruje się wolniakiem na hetmana - ale nie ma szans na jego doprowadzenie do pola przemiany. Stosowane często, aby odwrócić uwagę przeciwnika (czytaj odciągnąć aktywną figurę) od głównego teatru działań.

Widzę szacha dam szacha
- powiedzenie, które przywiózł z Olsztyna Jerzy Skonieczny. Stosowane, gdy nie mamy pomysłu jak prowadzić dalszą grę, ale można dać jakiegoś szacha. Często denerwujące dla przeciwnika, używane więc również po to, aby taki stan pogłębić.

Pionek to pionek
- wprowadzone do użytku klubowego przez Tadka Okrucińskiego. Powiedzenie, gdy zdobywa się zdrowego często kolejnego piona. Nerwowi szachiści często po czymś takim nie wytrzymują i poddają partię.

Skąd tu mieszkasz ?
- genealogia tego powiedzonka sama w sobie stanowi anegdotę.Na turnieju młodzieżowym w Bydgoszczy, w pokoju w którym mieszkaliśmy analizujemy partię Roberta Głuszaka (obok siedział Mariusz Goździejewski). W pewnym momencie gwałtownie otworzyły się drzwi i wtargnęło dwóch młodzieńców (jeden gonił drugiego). Nie zwracając zupełnie na nas uwagi obiegli stół i zaczęli kierować się do wyjścia. Robert, któremu pierwszemu minęło zaskoczenie, złapał drugiego z chłopców (pierwszy wybiegł już na korytarz) i zapytał skąd tu mieszkasz ? (bezczelność młokosów poplątała mu język).
Odtąd to pytanie kierowane jest do takich właśnie bezczelnych juniorów.

Nerwy to zły doradca
Ta historia wydarzyła się w trakcie rozgrywania Mistrzostw Malborka w szachach w 1989 roku.
W partii Janusz Szymański - Grzegorz Giętkowski białe uzyskały wygraną pozycję. Gra toczyła się w lekkim, obustronnym niedoczasie. W pewnym momencie białe grając S:f6 (niestety nie pamiętam dokładnej pozycji) dały szacha mając figurę więcej. Czarne miały w tej pozycji do wyboru trzy odbicia na f6:
- gońcem z e7, po czym następował mat w kilku posunięciach,
- pionkiem z g7 i białe od razu dawały mata,
- oraz najlepsze skoczkiem, co broniło przed matem, ale białe zostawały z czystą figurą.
Grzegorz zdjął białego skoczka z pola f6 i wpadł w zadumę. Jego przeciwnik najpierw spokojnie czekał, ale w końcu nie wytrzymał i postawił skoczka z powrotem na f6.
- Dlaczego przeszkadza mi pan w namyśle, przecież to mój ruch - zapytał Grzegorz i jednocześnie zdjął skoczka z szachownicy.
Janusz Szymański odpowiedział - jeśli Pan nie wykonuje ruchu, to niech skoczek stoi na szachownicy - i postawił skoczka z powrotem.
Nastąpiła nerwowa przepychanka, w całej sali słychać było podniesione głosy, w końcu wezwano sędziego (dla ułatwienia dodam, że byłem nim ja).
Obaj przeciwnicy byli bardzo podekscytowani, szczególnie pan Szymański, który mówił mocno podniesionym głosem, był czerwony na twarzy. Oczywiście nakazałem wykonać ruch niezwłocznie po zdjęciu z szachownicy skoczka. Grzegorz wykonał szybko ruch pionkiem z g7 na f6 i tu zdenerwowane białe zamiast od razu matować, zagrały odpowiedź przygotowaną na najlepsze w tej pozycji S:f6 i podstawiły hetmana !
Załamany podstawką Janusz Szymański od razu poddał partię i zamiast pierwszego zajął w turnieju miejsce trzecie.